Политички зборувајќи, недоволно е да се каже дека моќта и насилството не се исто. Моќта и насилството се спротивности; таму каде што едното владее, другото е отсутно. Насилството се јавува таму каде што моќта е загрозена, но ако е препуштено на сопствениот тек тоа ќе доведе до тоа моќта да исчезне. Ова имплицира дека не е исправно да се мисли дека ненасилството е спротивно на насилството; да се зборува за ненасилната моќ всушност е излишно. Насилството може да ја уништи моќта; тоа е потполно неспособно да ја создаде.

Монополизацијата на моќта предизвикува исушување или истекување на сите автентични извори на моќта во земјата. Во САД, кои се засновани врз голем плуралитет на моќите и врз нивната взаемна контрола и рамнотежа, соочени сме не само со дезинтеграција на структурите на моќта, туку и со моќта која, привидно сè уште недопрена и слободна да се искажува, слабее и станува неделотворна. Да се зборува за немоќта на моќта веќе не е духовит парадокс.

Ние не знаеме каде ќе нè однесе сево ова, но знаеме, или би требало да знаеме, дека секое намалување на моќта е отворен повик за насилство; ако не за друго тогаш затоа што оние кои ја држат моќта а чувствуваат дека таа им се измолкнува од раце - било тоа да е владата или оние со кои се владее - тешко му се опираат на искушението моќта да ја заменат со насилство.